Doradztwo podatkowe, fundusze inwestycyjne

Według internetowego komunikatu Ministerstwa Finansów z 12 stycznia 2012r. ,,warto rozważyć wprowadzenie w Polsce  klauzuli  przeciwko  obejściu prawa podatkowego’’. 

Racja, warto rozważyć, z tym że na wstępie należy wyjaśnić znacznie pojęć, by uniknąć pomieszania zjawisk. Bezustannie miesza się bowiem unikanie opodatkowania z uchylaniem się od opodatkowania. Pierwsze jest działaniem jawnym i całkowicie legalnym, nakierowanym na zmniejszenie podatku, w zgodzie z przepisami obowiązującego prawa. W istocie jest to planowanie podatkowe. I właśnie w celu ograniczenia swobody planowania podatkowego państwa wprowadzają rozmaite, zwykle nieudane, klauzule o obejściu prawa. Natomiast, w odniesieniu do uchylania się od opodatkowania rozważać nie ma czego.

Na temat podatków dobrze jest zacząć nieco żartobliwe. Według  Komisji Europejskiej wspólna skonsolidowana podstawa opodatkowania osób prawnych  (CCCTB) jest zgodna z ideą zakładającą refleksję nad systemami podatkowymi oraz przejście na opodatkowanie w większym stopniu sprzyjające wzrostowi gospodarczemu i uwzględniające aspekty związane z ochroną środowiska, które promuje strategia ,,Europa 2020’’.

Starożytni powiadali, że niemożliwością jest aby to samo drzewo oliwne wiecznie rosło na Akropolu. Myśl tę odnajdujemy u Cycerona w jego dialogu ,,O prawach’’. Prawo podatkowe jest jak oliwka. Z biegiem czasu dezaktualizuje się na skutek zużycia. Ale różnica miedzy filozofem a ustawodawcą jest zasadnicza - ten  ostatni na ogół nie zdaje sobie sprawy z  faktu przemijania.

Wybitny teoretyk myśli prawniczej Georg Jellinek przed ponad 100 laty wyraził pogląd, że w wykładni przepisu nie o to chodzi aby coś z niego wyjąć, lecz o to by coś do niego włożyć. Współcześnie obowiązujące przepisy o podatku od towarów i usług potwierdzają, że dziś pogląd jest jak najbardziej aktualny.

W świetle prawa unijnego i orzecznictwa ETS usługi psychologiczne są zwolnione z podatku od towarów i usług bez względu na formę prawną podmiotu, który je świadczy oraz bez względu na formę zatrudnienia psychologa. Ale organy podatkowe w Polsce, przed kwietniową nowelizacją ustawy o VAT, nie podzielały tego poglądu.

Dlaczego różne rankingi zwykle dają Polsce miejsce w drugiej setce krajów o klimacie przyjaznym dla biznesu? Odpowiedzią może być wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja  2010r. (II FSK 47/09).

W podatkowej dżungli przepisy o transakcjach łańcuchowych zasługują na szczególną uwagę. Podatnik może omyłkowo wystawić fakturę i zapłacić podatek, który w niej wykazał.

Powołując się na brak formalny nie można pozbawić podatnika uprawnienia do obniżenia podatku należnego o naliczony. Pojedynczy przepis nie stanowi wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia. Proces rekonstrukcji normy krajowej wymaga uwzględnienia przepisów prawa wspólnotowego i konstytucyjnego.

W kwestii zwrotu VAT Naczelny Sąd Administracyjny zajął ostatnio stanowisko niesłuszne i niesprawiedliwe.  W świetle  wyroku z 12 grudnia 2010r. (syg. I FSK 930/10) do wniosku o zwrot należy dołączyć oryginał zaświadczenia potwierdzającego, że podatnik jest zarejestrowany na potrzeby podatku od wartości dodanej. W przeciwnym razie organ podatkowy wezwie do usunięcia braków  w terminie 7 dni, a po bezskutecznym upływie terminu pozostawi sprawę bez rozpoznania. Lektura uzasadnienia wyroku, mówiąc  oględnie, rozczarowuje. Spłycony wywód sądu oparty jest wyłączenie na  niektórych przepisach prawa krajowego z pominięciem przepisów prawa unijnego.

Według polskiej ustawy o podatku od  towarów i usług warunkiem opodatkowania  wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką zero procent jest podanie na fakturze dostawcy ważnego i prawdziwego numeru VAT  nabywcy towarów. Reguła jak wyżej wynika z treści art. 42 ust. 1 pkt 1 wzmiankowanej ustawy. Z kolei w świetle dorobku orzeczniczego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dosłowne brzmienie przepisu krajowego nie stanowi wyłącznej podstawy dla ustalenia skutków podatkowych transakcji wewnątrzwspólnotowych. Istotne znaczenie ma  bowiem dobra wiara strony transakcji oceniana w świetle ogólnych zasad prawa wspólnotowego.